Een verkoper moet cijfers en details delen om zijn bedrijf te verkopen, en deelt ze met mensen die hij niet kent. De geheimhoudingsverklaring is de drempel die serieuze kopers scheidt van nieuwsgierigen en concurrenten, en de rechtsgrond als informatie toch lekt.
Wanneer
Na het eerste contact en vóór het delen van alles wat niet in de anonieme advertentie staat: de naam van het bedrijf, de jaarrekeningen, het verkoopmemorandum. Bij een kleine zaak volstaat een document van twee pagina's.
Wat erin staat
Wat vertrouwelijk is (inclusief het feit dat het bedrijf te koop is), waarvoor de informatie gebruikt mag worden (alleen de beoordeling van de overname), wie hem mag zien (de koper en zijn adviseurs), een verbod om personeel, klanten en leveranciers te benaderen, een looptijd van meestal twee tot drie jaar, teruggave of vernietiging van de stukken als de koop niet doorgaat, en een boete per overtreding. In het MKB zijn boetes van 10.000 tot 50.000 euro per overtreding gebruikelijk; een rechter kan een onredelijk hoge boete matigen.
Wat hij niet doet
Hij haalt gelekte informatie niet terug en bewijst niet wie de bron was. Daarom deel je gevoelige stukken in stappen: eerst het memorandum, pas na een intentieverklaring de klantnamen en inkoopprijzen. De verklaring is geen intentieverklaring: hij verplicht de koper niet tot kopen en geeft geen exclusiviteit.
Wat redelijk is
Een koper mag vragen dat zijn accountant, jurist en financier onder de verklaring vallen; zonder advies kan hij geen bod doen. Een verklaring die elk overleg verbiedt, wordt terecht geweigerd.
Het uitgebreide artikel: geheimhoudingsverklaring bij bedrijfsverkoop.
